Çalışan Anne Ve Çocuk

Yaşam şartlarının giderek zorlaşması, annenin çalışmasını zorunlu hale getirmiş bulunmaktadır. Annenin çalışması, kuşkusuz beraberinde de bazı sıkıntıları getirir. Bunların başında, annenin olmadığı saatlerde çocuğun bakımı, işinden yorgun ve gergin gelen annenin çocukla kuracağı sağlıksız iletişim, annenin, çocuğuna az zaman ayırması gelir.

Prensip olarak, 0-3 yaş arasında, annenin çalışmaması ve çocuğuyla yeterince bütünleşmesi en sağlıklı yoldur. Annenin çalışması halinde, çocuğa bakacak yardımcı kadın veya büyükanne modelleri devreye girecektir. Yardımcı kadın, her davranışının çocuk tarafından taklit edildiğinden habersiz, ilkel bir yaklaşım içinde olduğundan, hazin sonuçlar alınabilir.

Sözgelimi, çocuğu susturmak üzere karanlıkta balkona çıkaran bir yardımcı kadın, onda bazı marazi korkuların (fobilerin) oluşumuna sebep olabilir.

Yine konuşma, yemek yeme gibi hususlarda çıraklık dönemini yaşayan çocuk, bu konuda yardımcı kadından rehberlik bekleyecek, bu rehberlik de, o kişinin örf-adet ve öğrenimine bağlı olarak ilkel bir görünüm içinde gerçekleşebilecektir.

Çocuğa büyükannenin bakması halinde, aşırı şımartılma ve aşırı hoşgörülü yaklaşım, her zaman kaçınılmaz tehlike olarak dikkatimizi çeker. Bu durumda gün boyu her isteği gerçekleşen çocuk akşamdan akşama gördüğü annesinin, dengeli eğitsel yaklaşımına başkaldırabilir ve çareyi büyükanneye sığınmakta bulabilir.

Son zamanlarda sıklıkla yapılagelen yanlışlardan biri de, annenin, çocuğunu sadece hafta sonları görmesi, geri kalan 5 geceyi çocuğun büyükanne yanında geçirmesidir.

Diğer bir yanlış da, çocuğun sürekli bakıcı değiştirmesi ya da büyükanne, hala ve teyze gibi farklı kişilerin yanında büyütülmesidir. Sözü edilen her iki yanlışın da uzun sürmesi halinde, çeşitli uyum ve davranış bozukluklarına rastlanabilir.

Kısaca, 0-3 yaş arası, anne-çocuk beraberliğine en fazla ihtiyaç duyulan bir dönem olmasına rağmen, zorunluluk halinde çocuk müşfik bir bakıcıya, ya da bazı şartlara uyması kaydıyla büyükanneye teslim edilebilir.

Annenin çalışması halinde, çocuğun 3 yaşından itibaren anaokuluna gönderilmesi yararlıdır.

Çalışan anne ve çocuk arasındaki en önde gelen problemlerden biri, annenin çalışması sebebiyle suçluluk duygusu içinde, çocuğuna dengeli bir yaklaşımda olmayıp, aşırı hoşgörülü davranması ya da her gece iş dönüşü bazı armağanlarla eve gelmesidir.

Anne, öncelikle bu suçluluk duygusundan kurtulmalıdır. Burada  önemli olan, çocukla birlikte geçirilen zamanın uzunluğundan çok, bu zamanın nasıl kullanıldığı, ne kadar doyurucu olduğudur.

Çalışmayan çok sayıdaki anne de zamanlarının tümünü çocuklarına verememekte, ev içi ve dışı işleri, bunu büyük ölçüde engellemektedir. Ayrıca, annenin çalışması, onun üretken olmasına, diplomasını değerlendirmesine fırsat veren ve ruh sağlığı açısından önemli bir faaliyettir.

Önemli olan, annenin evde bulunduğu süreyi iyi" değerlendirmesi, bu zaman içinde çocuğuyla bütünleşmesi, ilgilenmesi, oyun oynayabilmesidir.

Hafta sonlarını yoğun bir ev işi faaliyetiyle geçirmek yerine, çocuğunu tiyatroya, sinemaya, çocuk bahçesine, akranı olan arkadaşlarına götüren ve ev işiyle meşgulken dahi çocuğunu yanında tutan anne, görevini yapan annedir. Bu durumda çocuk, annesine yeterince doymasa bile, ona güvenir, ilgilendiğini ve sevildiğini görür.